هوای شهر امروز سیاه بود و تیره
پرنده قشنگم غمین شد و گرفته
نگاه کرد به بالا به آسمان و ابر ها
نگاه او به من گفت دعاکنم که فردا
این آسمان دوباره آبی شود برایش
چون او در انتظاره پرنده های زیباست
دستان کوچکم را بالای سر کشیدم
از اسمان آبی صبحی قشنگ چیدم
فردا که چشم من باز یک روز دیگری دید
دیدم پرنده ها هم شادند و پر هیاهو
دیگر نشانه ای از آلودگی نماندست
پرنده های زیبا یکی یکی نشستن
به روی بام خانه مسرورو شاد وسرمست
دعا کنیم همیشه هوا پاک باشد
همه سلامت و شاد خدا خندیده باشد
((این شعرو سارینا جون خواهر زاده عزیزم گفته. دوست داشت من به اسم اون تووبلاگم شعرشو بنویسم .قراره شعرای قشنگ تری بگه دعا کنید که موفق باشه)) .سارینا جون میبوسمت از طرف خاله ترنم
هوای شهر امروز سیاه بود و تیره
پرنده قشنگم غمین شد و گرفته
نگاه کرد به بالا به آسمان و ابر ها
نگاه او به من گفت دعاکنم که فردا
این آسمان دوباره آبی شود برایش
چون او در انتظاره پرنده های زیباست
دستان کوچکم را بالای سر کشیدم
از اسمان آبی صبحی قشنگ چیدم
فردا که چشم من باز یک روز دیگری دید
دیدم پرنده ها هم شادند و پر هیاهو
دیگر نشانه ای از آلودگی نماندست
پرنده های زیبا یکی یکی نشستن
به روی بام خانه مسرورو شاد وسرمست
دعا کنیم همیشه هوا پاک باشد
همه سلامت و شاد خدا خندیده باشد
((این شعرو سارینا جون خواهر زاده عزیزم گفته. دوست داشت من به اسم اون تووبلاگم شعرشو بنویسم .قراره شعرای قشنگ تری بگه دعا کنید که موفق باشه)) .سارینا جون میبوسمت از طرف خاله ترنم
عبور...
از کوچه ما بگذر !
می گذری و غبار قدمهایت
دل رهگذران دور را میلرزاند
می گذری و عبورت هنوز بر تنم داغ است
در پس پنجره ام می مانم
غروب عبورت ساکتم می کند
بی صدا تر از هر روز...
تقدیر که می آید پرده ی دیدار را می کشم
دست بر دهان .می ایستم!
بی حرکت
مبادا بیاید و با دستان بی رحمش
برای روزهای فردایم
سرمشق تنهایی سر کند
مبادا ندانسته دست بر شیشه پنجره بکشد
مبادا گرمای (های )نفسهایت پاک شود.
مادر بزرگ
کاش از انتقام این روزها دست برداریم
کاش از توهین زمان صرف نظر کنیم
این روزها همه می نالند
مادر بزرگم
بی صداست !
ثانیه ها قصه های شیرینش را پاک کرده اند
و دستانش بی حرکت.
تسبیح آبی قدیمی اش با انگشتانش قهر
کاش در این سرمای تنهایی
نفسش گرم به گوشم برسد
چشمان پر از حرفش همیشه خیس
ونگاهش به آسمان
امروز با دستان سردش نوازشم کرد
مثل همیشه گرمم شد
کاش یکبار دیگر برایم
از همان امامزاده پارچه ای سبز بیاورد
تا نذر دست و زبانش کنم
کاش یکبار دیگر در بزند
صدایم کند
و از شوق بال بگیرم.
به امید شفای همه ی مریضا و مادر بزرگ مهربونم.دعاش کنید.
تهی
مهلتی بده!
امشب صدای حنجره ام تو خالی است
امشب سکوتم دردناک و تنم بی اشتها از تو...
مسیر جستجوی اندامت یادم نیست
گم می شوم میان نگاهی که سردابی است
عهدی که کشیدی بر سرم دستش را
وفا نکرد و سپید شد موی امیدش
اینک منم
در التماس صدایت که نیست
دستم تهی از نبودنت
آهی سرد کشید!
((کوچه ومن))
به من بنگرید :
آن هنگام که دستم مهمان قلم است
وبر کاغذ بکر لحظه تازیانه میکشم
هنوز خنده آدمکهای کوچه بوی تمسخر میدهد
وباز صدایی مردگونه آزارم میدهد
حسی عمیق.انگشتانم یخ می بندد
در این انجماد راکد
میان پیچ کوچه ی هولناک
پایم می لغزد وسرم به دیوار تکیه میدهد
یاده یادگاری کودکیم می افتم
روی دیواری که حالا ترک خورده از تحمل نامردی
چه میکشد ،
تکیه گاه کدام عابر می شوی؟
وقتی نگاهی نیست که دستی به سویت دراز کند
باور کن دلم می گیرد
وبرای سطر آخره دفترم
می نویسم
تو خوب بودی و کودکیم بد!
بزرگا،رحمانا،دیوانه وار سر بر آستانت
غریبانه به درگاهت خود را می کشانم
من در خودفرو مانده ام،در حیرتی شگرف که ویرانم می کند...
خمیده در حضورت جامانده ام از خود
بی خودم بی تو
به کجا بروم! اینجا که می آیم نفس می گیرم، اینجا که می رسم تسلیمم
کجا بروم، کجا...
اینجا که نمی شود جان داد، پرواز کرد...
بگو کجا بیابم خود را...